Pazar günü yeni anayasayı oylayacağız. Evet veya hayır diyeceğiz.

Anayasa hakkında yeterli bilgiye sahip olmadan nasıl oy vereceğiz? Bu oylar halkın düşüncelerini doğru olarak yansıtabilir mi?

Az çok mürekkep yalamış biri olarak ben bile bilgi sahibi olamamışken, okur yazar olmayan geniş bir kitle nasıl bilgi sahibi olacak ve nasıl karar verecek?

Aceleye getirilerek katakulli ile insanlara oylatılacak bir anayasa ile ülke nasıl idare edilecek? Anayasa bu, yönetmelikler gibi sıkça değiştirilebilecek maddeler değil ki. "Ben yaptım, siz de evet dediniz.Haydi güle güle kullanın. Hayırlı olsun" denilebilir mi?

Aynı apartmanda oturan insanlar bile apartmanla ilgili sorunları aralarında tartışıp yeni kararlara varır ve bunları oylarlar. Demokrasi gereği çoğunluğun kararına uyulur.

Yeni anayasa yeterince tartışılmış mıdır? Ulusumuzun çıkarlarını, bireylerin özgürlük ve haklarını korumakta mıdır? Bunlar birer bilmecedir.

Peki ne olacak?

Köylü, nasıl oy vereceğini muhtara veya partisine soracak, işçi ve memur da desteklediği partiye soracak, işveren menfaatine uygun olarak oy verecek. İşte bu kadar. Asıl sorun, uygulamada baş gösterecek. Yanlışları, eksikleri o zaman ortaya çıkacak. Damarına basılan ortaya atılıp " Bu nasıl iş?" diye haykıracak ve iş işten geçmiş olacak. Ardından da kanun hükmünde kararnamelerle memleket yönetilmeye çalışılacak.

ANAYASA CİDDİYE ALINMASI GEREKEN BİR YASALAR TOPLAMIDIR. YASALARIN ANASIDIR. ÇOK EMEK VERİLMESİ, YETERİNCE TARTIŞILMASI VE HALKIN VİCDANINDA SORU İŞARETLERİ BIRAKMAMASI GEREKEN BİR KONUDUR.

Pazar günü yazı tura mı atsam, yoksa sandığa hiç gitmesem mi diye düşünüyorum.

Bir bilen varsa bana anlatsın bu anayasayı da cahil kalmayayım.

      VE O DÖNDÜ...

    Kavuşmalar da bir yanıyla ayrılıklara benzer. Duygularınızı ifade edecek sözcükleri bulamazsınız. Sarılır, öpüşürsünüz, çok şey söylemek istersiniz ama tıkanıp kalırsınız öylece...

    Oğlumun boyu mu uzadı, ben mi kısaldım anlamadım. Onu öpmek için parmaklarımın ucunda yükselmek yetmedi bana. Zayıflamış, teni güneş yanığı...

    Masayı donattım yine türlü yiyeceklerle. Tarhana çorbasına bayıldı. " Eskisinden daha güzel olmuş" dedi. Haklıydı, yeni tadlar ekledim ona, terbiyelisini yaptım. Her şey tahmin ettiğim gibi oldu. Yemeklerin çoğu kaldı, bir haftada ancak bitirebilirim.

    Yemekten sonra çenesi açıldı, başladı anılarını anlatmaya. Hepsi de çok komik şeyler. Sanırsınız hep böyle geçti günleri. Yaşanan kötü olaylar, eskiyince o günkü kadar kötü gelmez insana. Yaşanmış ve bitmiştir çünkü. Ve çabuk unutulur. İyi ki unutulur, yoksa çekilmez olur yaşam.

   Oğlum artık burada. Her şey daha güzel olacak bundan böyle...

   Herkese mutlu günler...

      ASKERİN DÖNÜŞÜ

   Yarın asker oğlum dönüyor. 5,5 ay süren hasretlik sona eriyor. Bu son saatler biraz zor geçecek, hele onun için daha da zor. Bu gece uyuyamaz, kavuşma hayalleri kurmaktan.

    Akşam yemeğini birlikte yiyeceğiz. Benden tarhana çorbası istemişti. Onu yapmak kolay. Ama başka ne yapacağıma bir türlü karar veremedim. Aslında her sevdiğini yapayım diyorum da heyecandan yiyemeyeceğini biliyorum. Sonra da dolapta bozulmayı bekleyecek bu yemekler.

   Kafamda birkaç yemek ön plana çıkıyor, en sevdikleri. Semizotu yemeği, patlıcan salatası, soslu makarna veya pirinç pilavı, mantarlı börek... Sakızlı muhallebi yapmıştım zaten, bir de karnıbahar yemeği var. İsterse onlardan da yer.

Ayyy... Bu gece geçmeyecek... Canım hiç bir iş yapmak istemiyor. Kitap da okuyamıyorum. Boncuklarla oyalanayım bari. Son günlerde aklıma neresi gelirse boncuklarla süslüyorum. Tişört yakası, pantolon paçası, etek ucu, elbiselerin muhtelif yerleri.... Stres atacağım diye epey iş çıkardım. Şimdilerde stresin yararları tartışılıyor zaten. Stres o kadar da kötü bir şey değilmiş. En iyi örneklerinden biri de benim galiba. En kötü zamanlarımda en güzel işleri yaparım. Öyküler, şiirler, resimler... Stresle başetme yollarım bunlar. İşe yarıyorlar. Herkese öneririm.

    Şimdi boncuklarımla oynayacağım. Hoşçakalın dostlar. Sevgiler herkese...